De eerste maanden met je baby zitten vol kleine mijlpalen. Van het eerste moment waarop je baby het hoofdje probeert op te tillen tot rollen, grijpen en steeds meer zelf ontdekken. Al deze bewegingen ontstaan stap voor stap en buikligging speelt daarin een belangrijke rol.
Toch kan het zijn dat jouw baby buikligging helemaal niet leuk vindt. Misschien begint je baby al snel te huilen, wordt het hoofdje weer neergelegd of lijkt je baby zich vooral te verzetten. Geen zorgen: dit is heel normaal. Buikligging is best hard werken voor een jonge baby. Het hoofdje moet worden opgetild en de spieren van de nek, schouders en romp moeten ineens flink samenwerken.
Buikligging hoeft gelukkig geen ‘oefening’ te zijn die je moet afvinken. Juist door het op een ontspannen en speelse manier onderdeel te maken van jullie dag, kan je baby er steeds meer vertrouwd mee raken. Even op de buik tijdens het spelen, samen op de grond of lekker op jouw borst: alle kleine momenten helpen.
1. Begin klein en maak er samen een gezellig moment van
Niet iedere baby vindt buikligging meteen prettig. Begin daarom rustig met korte momenten en bied buikligging meerdere keren per dag aan. Een paar korte momenten verspreid over de dag zijn vaak makkelijker dan één lang moment.
Maak er een gezellig moment van contact en spelen. Ga zelf op ooghoogte liggen, praat tegen je baby, zing een liedje of maak geluidjes. Jouw gezicht is vaak interessanter dan welk speeltje dan ook!
Kijk ondertussen eens naar wat je baby zelf probeert. Lukt het al om het hoofdje even op te tillen? Steunt je baby op de onderarmen? Of probeert je baby het gewicht een beetje te verplaatsen? Juist deze kleine bewegingen laten zien hoe je baby stap voor stap leert bewegen.
Wordt je baby moe of duidelijk overstuur? Dan is het prima om even te stoppen en het later opnieuw te proberen.
2. Maak de wereld interessant
Een interessant speeltje kan je baby uitnodigen om het hoofdje op te tillen, rond te kijken en uiteindelijk te gaan reiken. Leg bijvoorbeeld een speeltje of spiegeltje vóór je baby neer. Je kunt het rustig een beetje naar links en rechts bewegen, zodat je baby wordt uitgenodigd om verschillende kanten op te kijken.
Je hoeft je baby daarbij niet steeds in een bepaalde houding te leggen. Kijk vooral wat je baby zelf doet wanneer iets de aandacht trekt. Misschien draait je baby het hoofdje,
steunt wat steviger op de armen of probeert het gewicht te verplaatsen om beter te kunnen kijken.
Het doel is niet om een bepaalde beweging af te dwingen, maar om je baby nieuwsgierig te maken en de ruimte te geven om zelf te bewegen.
3. Buikligging kan overal
Buikligging hoeft niet altijd op een speelkleed op de grond. Juist door verschillende momenten en houdingen te gebruiken, kun je op een ontspannen manier meerdere beweegmomenten creëren.
Leg je baby bijvoorbeeld op je borst terwijl jij iets achteroverligt. Je baby kan naar jouw gezicht kijken en ondertussen oefenen met het optillen van het hoofdje. Ook op je schoot of over je benen kan buikligging een fijne manier zijn om te wennen aan deze houding.
Het hoeft er niet meteen ‘perfect’ uit te zien. Wiebelen, zoeken naar balans of het hoofdje tussendoor even neerleggen hoort allemaal bij leren bewegen.
4. Geef je baby de ruimte om zelf te bewegen
Je baby hoeft niet meteen alles goed te kunnen. Juist door zelf te proberen, leert je baby hoe het lichaam kan bewegen en steeds sterker en handiger kan worden. Geef je baby tijdens het spelen de tijd om zelf het hoofdje op te tillen, rond te kijken en naar speelgoed te bewegen. Je kunt aanmoedigen met je stem of een speeltje, maar je hoeft niet iedere beweging over te nemen.
Bewegingen hoeven er niet bij iedere baby hetzelfde uit te zien. De ene baby steunt bijvoorbeeld stevig op beide onderarmen, terwijl een andere baby al wat meer gewicht naar één kant verplaatst om rond te kijken. Variatie en zelf ontdekken zijn belangrijker dan een perfecte houding.
5. Kijk naar de signalen van je baby
Iedere baby is anders. Het ene kindje vindt buikligging vanaf het begin interessant, terwijl een ander hier wat meer tijd voor nodig heeft. Kijk daarom niet alleen naar hoe lang je baby het volhoudt, maar vooral naar wat je baby tijdens die momenten laat zien. Probeert je baby steeds iets nieuws? Lukt het om het hoofdje iets langer op te tillen? Komt er meer steun vanuit de armen? Of blijft je baby steeds dezelfde kant op kijken?
Misschien is je baby na het slapen meer ontspannen dan vlak voor een voeding. Of misschien vindt je baby het fijner om op jouw borst te liggen dan op de grond. Door goed naar je baby te kijken, kun je aansluiten bij wat op dat moment prettig en haalbaar is.
Merk je dat je baby moe wordt of het niet meer prettig vindt? Dan mag je stoppen en het op een later moment opnieuw proberen. Zo leert je baby buikligging stap voor stap kennen, zonder dat het iets hoeft te zijn wat ‘moet’.
Waarom is buikligging eigenlijk zo belangrijk?
Buikligging is meer dan alleen het optillen van het hoofdje. In deze houding leert je baby het lichaam steeds beter te gebruiken: het hoofdje optillen en controleren, steunen met de armen, het gewicht verplaatsen en bewegen tegen de zwaartekracht in.
Eerst lukt het misschien maar heel even om het hoofdje op te tillen. Daarna wordt het steunen op de armen steeds steviger en gaat je baby meer rondkijken en het gewicht verplaatsen. Uiteindelijk ontstaat er ruimte om bijvoorbeeld te reiken. Zo ontstaan stap voor stap nieuwe bewegingsmogelijkheden.
Deze vaardigheden vormen een belangrijke basis voor de verdere motorische ontwikkeling. Ze komen later terug bij het rollen, reiken, tijgeren, kruipen en nog veel meer bewegingen. Buikligging draagt zo bij aan de ontwikkeling van kracht, stabiliteit, coördinatie en bewegingsvaardigheden. Daarbij kijken we als kinderfysiotherapeut niet alleen naar wat een baby ‘moet kunnen’, maar vooral naar hoe een baby zich beweegt, welke mogelijkheden hij of zij al laat zien en waar ruimte is voor verdere ontwikkeling.
Iedere baby ontwikkelt zich daarbij in zijn eigen tempo. Het ene kindje vindt buikligging vanaf het begin interessant, terwijl een ander hier wat meer tijd voor nodig heeft.
Nog even belangrijk…
Buikligging is bedoeld voor wakker spelen en bewegen onder toezicht. Voor het slapen leg je je baby altijd op de rug.
Klaar voor een buikmomentje?
Je hebt geen ingewikkelde oefeningen of speciaal speelgoed nodig. Een dekentje op de grond, jouw gezicht en een paar minuten aandacht zijn vaak al genoeg.
Kijk, speel en geef je baby de ruimte om zelf te ontdekken. Door buikligging regelmatig terug te laten komen in het dagelijks leven, geef je je baby de kans om stap voor stap sterker, stabieler en handiger te worden. Het gaat niet om één perfect buikmoment, maar om alle kleine kansen die je baby krijgt om te oefenen met bewegen. Kleine momentjes maken samen een groot verschil.
Twijfel je over de motorische ontwikkeling?
Maakt je baby weinig gebruik van de armen, lukt het optillen van het hoofdje niet goed, beweegt je baby opvallend asymmetrisch of blijft buikligging ondanks regelmatig aanbieden erg moeilijk? Bespreek dit dan met het consultatiebureau, de huisarts of een kinderfysiotherapeut.
Een kinderfysiotherapeut kan samen met jullie kijken naar de motorische ontwikkeling van je baby en naar manieren waarop je baby op een prettige en speelse manier kan worden gestimuleerd, passend bij wat je baby laat zien en nodig heeft.
